trans trans trans trans trans trans trans trans trans none Sohbet Odası Boş.
   

oasis

none Gönderen Konu: Spina bifidalı çocukların ve ailelerinin psikososyal özellikleri  (Okunma sayısı 9416 defa)

0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

  • avatar-yetki

      • Cok-dertli
    • Verimlilik:
      100%
  • Ekstra Üye BilgileriExtra


Bilgi, paylaşıldıkça çoğalır.

  • avatar-yetki

      • Palyaco
    • Verimlilik:
      0%
  • Ekstra Üye BilgileriExtra


arkadaşlarımın her yazdığı, sayfada okuduğum her kelime hepimizin yaşadıklarını ve pisikolojimizi anlatıyo bence.okurken geriye dönüp aynı duyguları yaşadım.bizde duyduğumuzda dünya başımıza yıkıldı,spına bıfıdanın ne olduğundan bile haberimiz yoktu taaki başımıza gelene kadar.alışmam kabullenmem, ailenize sevdiklerinize anlatmak kabullendirmek,çok zor dönemlerdi.
oğlum doğduktan sonra görmedim çünkü ben rizedeydim oğlum trabzonda görmek istemedim aslında, doktorlar yaşamaz ölücek dedikleri için görürsem dayanamam diye düşünmüştüm, evlat bu.(allah kimseye evlat acısı yaşatmasın)10 gün yoğum bakımdaydı oğlum, hergün telefonu bekliyoduk ne haber vericekler diye.10 gün sora oğlumu gördüm alamadım kucağıma nasıl tutacağımı bilemedim, canı yanarmı korktum,hemşireler yardımcı oldular.20 gün sonra oğlum ameliyatı olmuş evdeydik ama korkular  bitmiyo doktorların söyledikleri kulağımda çınlıyodu hepimize aynı şeyleri söylemişlerdir.sabaha kadar çocuğu bekler oldum artık,en ufak bir şeyde panikler olmuştum yine oluyo tabi üşütse  biraz keyifsiz olsa başka bişeydenmi oluyo acaba diye panikliyorum.kendimi kabullendirmem alışmam çok uzun sürdü.hastalığı kabulleniyosunuz artık, ama ya çocuğuma bi şey olursa kokusu sarıyor bu defa.nidanın dediği gibi dömen dönem küçük bunalımlar geçrebiliyorum ama çıkmasını bilmeliyim,bilmeliyiz
yaşadıklarımızı duygularımızı anlatıcak milyonlarca konu vardır buna eminim hepimiz birbizimizin benzeri olayları duyguları yaşıyoruz.o yüzden bu sitedeki herkesin birbirini çok iyi anladığını düşnüyorum.bazen akrabalar çevreniz anlayamıyabiliyorlar.
hiç bir şekilde kendimi toplumdan uzaklaştırmıyorum daha fazla sosyal olmaya çaılışıyorum önce kendime faydalı olmalıyım ki, çocuklarıma bişeyler verebileyim,artık böyle düşünüyorum. oğlumu kimseden saklama gereği duymuyorum, oğlumla gurur duyuyorum.
Arkadaşlarımın dediği gibi çocuklarımızı toplumdan uzak tutmamalıyız ki kendilerini güçlü hissetsinler.özgüvenlerini bizlerin onlara davranışlarımızla kazandırmalıyız.
Önümüzde aşılması çok zor ve uzun yolumuz var bunları düşündükçe insan daha çok korkuyor ben düşünmemeye çalışıyorum,aynı zamanda bu hastalıla ilgili bizi bekliyen tehlikeleri takipte ediyorum.
 oğlumla yaşadığım zamanını keyfini çıkarmaya çalışıyorum.sitedeki arkadaşlarımla sohbetler ediyorum fikir alışverişlerinde bulunuyoruz.kendimi daha iyi hisesiyorum burda olmaktan mutluyum.اللهl hepimizin yardımcısı, çocuklarımıza şifa ,bizlere sabır ve güç versin

  • avatar-yetki

      • Sekercik
    • Verimlilik:
      8.89%
  • Ekstra Üye BilgileriExtra


Nida Hanım okadar güzel anlatmışsınız ki konuya katılmadan edemedim.Bizler,sağlıklı çocuklara sahip anne ve babalardan daha da çok duygusal oluyoruz.bugünde benim için öyle birgün.bazen oluyor hiç sebep yokken ağlıyorum.aslında sebep var ama o anda somut bir sebep yok.belkide yılların birikimi akıyor gözlerimden.bazende kimsenin moralimi bozmasına izin vermiyorum yani öyle insanlarla karşı karşıya geliyorum ki bazen nazlı hilal 5 yaşında daha akıllı ve olgun düşünüyo diyorum onlar için.o anda herşey belkide emek verdiğim 5 yıl birden yıkılıyor ama dediğiniz gibi silkeleniyorum kendime geliyorum nazlı hilal bunca koşuşturmanın içnde en ufak bir şeye gülümsüyorsa ve bize içtenlikle sarılıp annem babam diyebiliyorsa hastahanelere,çekimlere,ağır fizik tedavi seanslarına,sürekli içilen ilaçlara,yaşıtları gibi wc tuvaletini yapmamasına rağmen bir kere bile bu içinde olduğu durumu yadırgamıyorsa benim böyle bir lüksüm yok diye düşünüyorum BİZ ONLAR İÇİN YAŞAMALIYIZ....Bu sabah nazlıyı okulu içn hazırlarken kızım bana öğretmenler günü ne zaman anne dedi bende söyledim öğretmenime resim yapalım anne yardım eder misin ben çiçek veren kız resmi yapmayı bilmiyorum dedi.yani öğretmenler gününde böyle bir resim tasarlamış kafasında çok mutlu olduk babasıyla.bu günleri hayal bile edemezdik onun sevinci ve buruk bir hüznü var bu sabah bende Rabbimden dileğim tüm yavrularımız daha iyi günler görsün inşaalah.biz nazlının değil okula gitmesi,anne bile demeyeceğini göze alarak doğmasına karar verdik doktorları ve aile büyüklerimizi dinlemeden onu kabullendik ve ben inanıyorum ki Rabbim bize bunun mükafatını gösterdi onu hayatta tuttu doktorlar yaşamaz derken,kızım 5 yaşında çok şükür çok iyi diyemesekte hayatını idame ettirebiliyor.oof off çok konuştum galiba bu sabah garip hüzünlerdeyim uzattıkça uzattım ama sanırım rahatladım iyiyki burayı ve sizleri tanıdım...derdini anlattığında seni anlayabilen insanların olmasını bilmek çok güzel...hepinize teşekkürler....
Derdimi seviyorum
Biliyorum ki derdimi Veren de beni seviyor
Seven, sevdiğinin nazını ölçüyor.
Sevilen çekmesin de neylesin.


 

Sitemize ziyaretçi olarak giriş yaptınız. Yetkileriniz:

none

none

none

none

none

none

none

none

none
Yeni konu başlatamazsınız.

none
Cevap yazamazsınız.

none
Eklenti gönderemezsiniz.

none
Mesajlarınızı düzenleyemezsiniz.

BBCode
none
Açık

Gülücükler none
Açık

Resim
none
Açık

HTML
none
Açık




SimplePortal © 2008-2013, SimplePortal
SMF Default Theme Edit: Hasan Erturk | Google | sitemap
SMF 2.1 | SMF © 2013, Simple Machines
Biz daha iyisini yapana kadar en iyisi bu
spinabifidaturkey.com